Erasmus in Canada


Zou je graag op Erasmus gaan, maar weet je nog niet goed waarheen? Of denk je “goh Erasmus dat lijkt wel interessant, maar zou ik dat wel doen?” of misschien eerder een gedachte als “lol,  Erasmus en ik gaan echt niet goed samen”?

Indien dit zo is dan moet je misschien toch maar eens deze blog bekijken! De komende weken dompelen wij jou onder in het Erasmus-leven van huidige Erasmus-studenten.

Julie in Toronto

Julie heeft in het begin van haar ervaring al een blogje geschreven die ze zelf ook gepost heeft op haar blog.

Dag 0-1

Hi friends,

Intussen mijn tweede dag overleeft in the big city Toronto. Alles begint nu stilletjes aan wat in zijn plooi te vallen. Zondag 26 augustus kwam ik hier aan na een vlucht van wat langer dan acht uur. De vlucht op zich viel goed mee. Ik had plaats en entertainment genoeg. Wat heel tof is zijn de schermpjes in de rugleuning voor je waar je recente films op kan kijken zoals Ready player one, The greatest showman, Infinity war, Justice league, … :D. Ook het eten was (verassend) lekker.

Wanneer we geland waren moest ik langs de douane waar ik vertelde dat ik hier kwam om te studeren. Na het overhandigen van een paar officiële documenten werd de Canadese stempel op mijn vers paspoort gedrukt, en zo was ik helemaal klaar om aan mijn avontuur te beginnen. Na wat wachten op mijn bagage nam ik een Uber. Een vriendelijke Canadese-Jamaicaanse taxi chauffeur speelde mijn privé-gids tijdens de rit naar mijn nieuwe thuis. De Canadese vriendelijkheid werd me meteen al duidelijk.

Aangekomen aan mijn adres, toch wel wat uitgeput, belde ik aan bij het huisje op First Avenue, wat best wel fancy klinkt. Een jonge kerel liet me binnen. “Hi, the name is Ben”. Blijkbaar dus de zoon van mijn gastvrouw. Ik huur een kamertje bij mensen thuis, omdat je een kamer on-campus (dus de leuke studenten residenties)  enkel kan huren vanaf acht maanden en ik er maar vier blijf. Mijn kamertje is klein, maar wel gezellig. De gastvrouw is vriendelijk, maar iets wat over excited, meaning: dat ze me continu wilt highfiven en alles tienduizend keer herhaalt. Maar ik kan niet klagen. Het huisje is netjes en ik voel me er, zo goed als je je ergens ver weg van thuis kan voelen, best wel thuis. Rond tien uur lokale tijd ben ik gaan slapen, wat eigenlijk vier uur ’s nachts is bij ons. Ik was doodop, maar een vriendin vertelde mij dat dit de beste manier is om een jetlag te voorkomen!

De volgende dag werd ik wakker rond zever uur lokale tijd en had ik geen last van een jetlag, oef. Ik maakte me klaar om te vertrekken en ging naar beneden om vlug nog iets te ontbijten. Canadezen hebben een rare smaak in cornflakes als je het mij vraagt, maar bon, mijn maag was tenminste gevuld. Ongeveer zes minuten wandelen en ik kwam aan de bushalte toe. De bus die mij naar school zou brengen zoefde me mooi met een hoge snelheid voorbij … De buschauffeur had me te laat gezien, na een kort sprintje kon ik er er op hoppen bij de volgende halte, die gelukkig niet veraf lag. Na een ritje van 20 minuutjes sprong ik van de bus en belandde ik recht in een times square-achtige filmscène. Letterlijk 100 meter verder ligt mijn school, één woord om dit alles te beschrijven: wow.

Tussen de gebouwen van mijn school lopen straten waar er allerlei kraampjes zijn uitgestald. Ze delen er van alles uit, en je kan er ook van alles winnen door aan mini spelletjes deel te nemen.  Het lijkt wel een dorpje op zich. Bonzende muziek, juichende studentenverenigingen en giechelende nieuwkomers schetsen een American university sfeer. Onze road-to-ryerson was begonnen.

fullsizeoutput_a13 fullsizeoutput_a14

Dag 2 

Vandaag begon onze dag met een Academic Orientation. Dit hield in dat we meer info kregen over onze richting en alles daarrond. Maar eigenlijk was dit voor de nieuwe eerstejaarsstudenten en dus minder voor ons. Toch was het wel goed dat we er waren, want zo maakten we al vrienden en konden we al met onze vragen bij een verantwoordelijke terecht. Plus, een ander voordeel was dat we gratis pizza kregen, ja ja je hoort het goed, free pizza!

Na het eten zijn we dan eens binnen gesprongen in de campus winkel. Wat je je hierbij moet voorstellen is dus een winkel vol met kleren, tassen, gadgets … met het logo van de school op. Stel je voor dat dit in België zo was,  haha. Ik zou geen pull van Artevelde dragen hoor! Maar ik denk wel dat ik er eentje van hier ga aanschaffen 🙂 .

Hierna zijn we iets gaan drinken in een echt studenten restaurant. Luide muziek, goedkoper eten en een plafond vol lichtjes en natuurlijk een jeugdig publiek zijn zowat de typerend kenmerken van dit stekje. Anders dan in België vragen ze hier wel degelijk je paspoort als je alcohol bestelt. Ik bestelde een pink limonade: een rooskleurig zoet drankje met gin. Als onze drankjes op waren was het tijd om de de stad nog wat te gaan verkennen.

Op mijn eentje liep ik een willekeurige richting uit. Het ritme van deze levendige stad voerde me doorheen de immense straten. Zo kwam ik toevallig uit bij de oude city hall, wat me dan weer tot de Toronto letters bracht. Het is heel mooi hoe ze hier nieuwe architectuur met de oude verwerkt hebben. Ik wandelde verder terug richting school om dan een bus te nemen naar huis, want ’s avonds was er een concert aka een dj dat ging optreden in ons schoolpark. Intussen ben ik al vertrouwd met het bussen systeem hier. Het is wat anders dan bij ons. Zo zijn de haltes bijvoorbeeld gewoon vernoemd naar de straatnaam en zijn er rode en blauwe zittjes in de bus. De blauwe zijn de priority seats, bedoeld om af te staan aan mensen die ze nodig hebben.

Thuis neem ik een frisse douche en kleed me om. Wanneer ik buiten kom is het nog steeds 25 graden (ze gebruiken ook Celsius hier 😉 ), zálig om zo uit te gaan! Aangekomen op school is het feestje al aan de gang, op vertoon van onze onecard (studentenkaart van hier) geraken we binnen in het omheinde bewaakte park. Enkel lege flesjes mogen mee naar binnen. We kunnen ze daar wel opvullen, maar enkel met water. De sfeer zit goed en even later komen onze nieuwe vrienden ook toe: Amy en Nick, beiden zijn ze van Canada. Wat echt wel grappig is is dat ze hier echt springen op de muziek, een beetje zoals wij vroeger deden op van die kampfuifjes. Hier zijn ze echte hiphop fans, elk liedje zingen/rappen ze hier mee van begin tot eind, cool.

Om elf uur is het feestje afgelopen. Loïc en ik besluiten om eens te gaan kijken naar de Toronto letters in het donker. Aangekomen zien we dat ze mooi verlicht zijn, ook veranderen ze van kleur. Al de grote gebouwen met hun kleine lichtjes en de fontein maken het wel romantisch. Jammer dat de verkeerde jongen naast me zit. Maar we kunnen er beiden wel om lachen. Het is raar om een stad te verkennen met een andere jongen, maar toch is het leuk om te weten dat je niet alleen bent in deze grote stad en je iemand hebt waarop je kan terug vallen.

We kiezen ervoor om de CN tower te zoeken. We vragen aan een gastje die in een hamburger kraampje werkt de weg. Volgens hem is het maar 15 minuten wandelen. Een ruime 25 minuten later hebben we de toren gevonden! Het lijkt ons cool om eens naar boven te gaan, maar we zijn moe en willen terugkeren. Na wat te hebben rond gewandeld zijn we onze weg kwijt. Gelukkig vinden we een subway waar er gratis wifi is. Zo konden we opzoeken welke metro ons terug bracht. Vijf minuten later stonden we weer aan onze school, goed dat we dit nu weten! Ik neem een bus terug naar huis en om een uur stipt kruip ik in mijn bedje.

fullsizeoutput_a4cfullsizeoutput_a28

fullsizeoutput_a34 fullsizeoutput_a31 fullsizeoutput_a1a

Geschreven door: Julie Geens

Foto’s: Julie Geens

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *